Arwen goes kiwi

Voor er paniek toeslaat: nee, ik onderneem geen verre reis naar Australië. Ik zou wel willen maar voorlopig zit dat er niet in. Reden: niet genoeg tijd en niet genoeg geld. Ik blijf voorlopig in Leuven city.

 

Als compensatie ben ik dus op zoek naar een ander soort koalabeesten. Koekjeskoala’s met chocolade erin. Verpakt in een doos met acht zijkantjes. Begint er een belletje te rinkelen? Inderdaad het gaat om die enorm schattige en bovendien lekkere koekjes die je vroeger wel eens mee naar school nam.

 

Ken je dat? Ineens krijg je zonder dat je het verwacht een aanval van nostalgie. Dan wil je opeens eendjes vissen, op kamp met de jeugdbeweging of dat ene koekje eten waarvan je er vroeger duizenden gegeten hebt.

 

Hoe ik daarop kom? Tijdens een feestje hebben de chocoladeliefhebbers elkaar snel gevonden en een zinnenprikkelende koekjesbrainstorm gehouden. Beeld u in: 2 meisjes die achter een computerscherm ooooh en aaaaah roepen als een prentje van de hemelse koalakoekjes op het scherm verschijnen. Het vriendje probeerde flink mee te doen maar was toch iets minder enthousiast, hij kent de koekjes in kwestie dan ook niet. ‘Net mannen die naar een p*rnosite kijken, alleen zijn het hier vrouwen en chocola,’ besluit het mannelijk gezelschap.

 

Klein probleempje: de koekjes zijn onvindbaar. Vroeger waren ze te kopen in de Colruyt en wat internetresearch leert ons dat ze te vinden zijn in het Amerikaanse warenhuis Meyers maar dat is ook niet bij de deur.

 

Wie helpt ons uit de nood?

Er is voor alles een eerste. En deze zomer lijkt de zomer van veel eerste keren te zijn.

De eerste keer minigolfen, de eerste keer Mechelen bezoeken als toerist, de eerste keer naar een trouwfeest als ‘partner van’, de eerste keer in de Turbine in Walibi (Dalton Terror heb ik nog niet durven trotseren), de eerste keer meeschrijven aan een echt boek dat ook echt gepubliceerd zal worden, de eerste keer een volledig week (en zelfs langer) in een tent kamperen, de eerste keer kanovaren op een echte rivier zo met een reddingsvest en al, de eerste keer op restaurant slagroom eten zonder lepeltje (maar met mijn vingers), de eerste keer naar de Zuidfoor in Brussel (en naar Barcelona en Carcassonne maar dat was een ander keertje), de eerste keer zonder hulp door de poort van het huis van mijn vriendje rijden zonder hulp van voorgenoemde persoon, de eerste keer op hoge hakken naar een festival, de eerste keer naar een concert van Paul Severs, …

 

En gisteren: de eerste keer echt muren verven en boordjes afplakken. En de eerste keer een meubel van IKEA in elkaar zetten (alle vijzen waren gelukkig bijgeleverd). Wat een avontuur toch!

 

’s Avonds dan voor de eerste keer verf-die-er-niet-zo-gemakkelijk-uitgaat uit mijn haar gewassen.

 

Het is al een fijne zomer geweest. Binnenkort nog enkele dagen verlof.

Staat nog op het programma:

-          De eerste keer echt pasta maken. De slierten zelf, je weet wel.

-          De eerste keer met een auto naar een plaats rijden die ik daarvoor nog niet kende

-          De eerste keer eendjesvissen op de kermis nu ik de twintig gepasseerd ben, gewoon omdat ik daar zin in heb

-          …

 

En wie weet… De eerste keer parachutespringen, de eerste keer stuntduiken, de eerste keer lekker koken, de eerste keer ….

 

Ik sta open voor suggesties!

De zomer is in het land. En ook in mijn hoofd! Vanaf morgen heb ik weer een weekje vakantie. Zalig vind ik het. Een week tijd om te niksen, te relaxen, een klein uitstapje te doen, te genieten van de laatste soldendagen, er staan een trouw- en een familiefeest op het programma.

 

Je zou van minder vrolijk worden.

 

De enige hindernis die ik nog moet nemen is mijn laatste werkdag van juli 2008 overleven en mijn ‘te-gevulde-valies’ heelhuids thuiskrijgen na een helse rit op een ongetwijfeld zeer hete en overbevolkte tram.

 

Maar we klagen niet over de temperatuur. Nu de zon er terug is, kan ik eens al mijn nieuwe aanwinsten showen. 45 Euro heb ik betaald voor 4 kleedjes, 1 rok en 1 bloesje. Zeg nu nog dat ik niet kan shoppen.

 

En onder het motto “Een vrouw kan nooit genoeg schoenen hebben” heb ik gisteren van het mooie weer geprofiteerd en ben ik na het werk eerst langs de schoenwinkel en daarna naar een terrasje getrokken om met de nieuwe schoenen te pronken. Ik ben best blij met mijn koopje. Het zijn geen schoenen die ik elke dag zal aandoen want ze hebben een hakje en een nogal bijzondere kleur maar toch… Als ik zou zeggen welke kleur, je zou zeker en vast beginnen lachen. Misschien wel iets voor het trouwfeest?

 

Veel schoenen hebben is trouwens gezond. Het is niet goed elke dag dezelfde schoenen te dragen. Zo belast je niet steeds hetzelfde onderdeeltje van je voeten. Lees hier!  

 

Uitsmijter: Heeft iemand idee’tjes voor uitstapjes van een halve dag? Dan kan ik eerst uitslapen en heeft mijn ventje gedaan met werken tegen dat ik zin heb om iets actiefs te doen :)

Hooray hooray, it's a holi-holiday. Ik ben niet alleen 'out of office', maar ook out of the country.

 

Je hoeft mij niet uit te nodigen voor BBQ's, te bellen om mee te gaan shoppen, te vragen om mee te gaan zwemmen,... want alhoewel al die dingen mij zeer leuk lijken gaat dat niet lukken.

 

Morgen zeer vroeg -zo rond een uur of vijf- begin ik aan een lange en hopelijk deugddoende vakantie. Eerste stop: Barcelona Tweede stop: Carcasonne En daarna zien we wel weer...

 

Ik zou kunnen zeggen dat ik jullie heel hard ga missen, maar als ik eerlijk ben ga ik vooral met andere dingen bezig zijn. Relaxen, romantische avondwandelingen maken, steden bezoeken, in het zwembad duiken, smelten en ongetwijfeld ook verbranden en after sun smeren.

 

Amuseer jullie hier of ergens anders. Ik zie jullie dinsdag 15 juli weer.

Er zijn een aantal dingen die singles (en ook wel mensen die niet meer single zijn) ergerlijk vinden bij koppels.

 

Het mekaar niet kunnen loslaten en steeds aan elkaar lippen hangen (letterlijk). Het niet meer alleen kunnen/willen doen à “Wij hebben geen zin …”. Of het extreem bezitterige en achterdochtige gedrag dat sommigen maar niet kunnen laten. Denk aan giftige blikken naar ex-liefjes of het –stiekem- checken van de mailbox of GSM van je lief om te lezen of er ongewenste berichten opduiken.

 

Ook ik vind het vervelend als ik niets meer hoor van die ene vriendin die net de ware aan de haak heeft geslagen. ‘k Doe dus mijn best om niet in dezelfde val te trappen. Al snap/merk ik wel dat een verliefd koppel veel tijd samen wil en moet doorbrengen. Als liefde een werkwoord is, heb je ook wel tijd nodig om eraan te werken.

 

Het is trouwens niet omdat je zelf die valkuilen kent, dat je er niet af en toe intrapt. Ook ik pleit schuldig. – Al doe ik niet mee aan het checken van mails en smsjes, dat vind ik ronduit onnozel- Als je dat doet, zit er duidelijk al een haar in de boter en moet je misschien eens diep nadenken.

 

Ik vind van mezelf dat ik redelijk “verdraagzaam” ben. Ventje mag uitgaan met zijn vrienden alleen, soms moedig ik dat zelfs aan. Hij mag ook iets gaan drinken met zijn vrienden van het vrouwelijke geslacht. Dat kan namelijk bevriend zijn met iemand zonder dat je er perse een relatie mee wil.

Zo af en toe deel ik hem zelfs eens met zijn ouders.

 

Maar het is en blijft wel mijn ventje die ik af en toe eens niet wil delen en van wie ik zo nu en dan eens de volledige aandacht vraag.

 

En ja, soms maak ik dus wel eens foutjes. Ventje is nogal van de populaire soort. Ik ben er best wel fier op dat ik een vis gevangen heb die andere meisjes duidelijk ook zagen/zien zitten. Mijn ventje is dan ook geweldig knap en lief. Hij heeft zelf ook niet door dat die grietjes rond zijn oren fladderen omdat ze bijbedoelingen hebben, dus dat is wel handig.

 

Wat ik doe met die flirters? Eens glimlachen naar de dames in kwestie, mijn ventje kussen of eens goed vastpakken en poeslief meedelen dat ik even iets ga halen om te drinken. “Moet er nog iemand iets hebben?” en achteraf kunnen we daar samen om lachen. Lachen om het feit dat hij niet doorheeft wat die meisjes willen en lachen om het feit dat ik ineens enkele seconden veranderd ben in een bezitterige feeks. MY PRECIOUS!

 

Ochja, als we er maar mee kunnen lachen zeker?

De tijd gaat snel. Vorig jaar rond deze periode was ik op zoek naar een nieuw huisje.

Vorig jaar zat ik nog samen met Liesel in een zeer snoezig huisje in de Paternosterstraat in Kessel-Lo. Dat was leuk. Zo leuk dat ik het soms nog mis. (Ook al vind ik mijn nieuwe studio ook meer dan ok en is het leuk om eens echtecht alleen te wonen.)

 

In Kessel-Lo wonen had zo zijn voordelen.

1)       We hadden ons eigen terrasje. Maar nu heb ik de Kruidtuin… ook een schone hof.

2)       Ik had vaak een goede kok ter schikking. Dat heb ik nu nog, alleen iets minder vaak.

3)       Mijn gigantische slaapkamer in Kessel-Lo was uitgerust met een dubbel-stapel-bed. Kan het cooler?

4)       De eveneens gigantische kleerkast zat vol met kleren van zowel Liesel als mij, die door ons allebei werden aangedaan.

5)       Doordat je niet alleen woont, voel je je moreel verplicht min of meer op te ruimen en af en toe de afwas de doen.

 

In Leuven wonen hoeft daarom niet minder aangenaam te zijn. De nadelen werken we weg met de glimlach.

 

In het begin liep ik verloren in mijn dubbel bed. Meer dan eens ben ik wakker geworden met mijn hoofd aan het voeteneinde mij afvragend waar het licht naartoe was. Dat stond natuurlijk ineens aan mijn voeten… Maar vanaf het moment dat je het gewoon bent in een dubbel bed te slapen, wil je niks anders meer. Een bed dat even groot is als mijn huidige slaapkamer was dus mijn eerste aankoop toen ik echtecht alleen ging wonen. Het is niet omdat je bijna geen plaats hebt, dat je niet luxueus mag slapen.

 

Nu volstaat het echter niet meer in het grote bed te liggen om lekker te slapen. Er moet iemand naast mij in dat bed liggen. Bij voorkeur is dat mijn ventje, maar als dat niet kan, mag dat ook iemand anders zijn.

 

Daarom komt Liesel deze week nog eens logeren. Ze brengt zelfs een zak vol kleren mee. Wie weet wil ze wel koken, dan doen we helemaal alsof we terug in Kessel-Lo wonen. Ik zal voor de gelegenheid wat opruimen en zorgen dat er enkele propere bordjes in de kast staan.

Ik ben een beetje gek. Dat weet iedereen. Soms ook wel wat impulsief, volgens sommigen een slechte eigenschap, ik vind dat een pluspunt.

 

Stel: iemand belt je op om 22u. Of je morgen toevallig een dag verlof hebt? “Euh nee, eigenlijk niet. Waarom?” “ Ik ben bezig met mijn eindwerk, maar mijn figurant heeft afgebeld.”

Of ik geen zin had om in te vallen. “Goh ja waarom ook niet!”

 

En zo komt het dus dat ik vanmorgen op de verlaten dakparking van de Inno in Brussel stond met een walkie talkie en een verrekijker in mijn handen. Met een pikzwart T-shirt aan (dat moest), in het –lekker warme- zonnetje. Mijn rolletje: verkeersspotter.

 

Mijn enige tekst was “Geen problemen op de finale locatie. Over.” Het filmpje wordt ook alleen bekeken door docenten van St. Lukas en van één of ander reclamebureau. Veel minutes of fame gaat mijn acteerperformance dus niet opleveren.

 

Och, als ik nu niet impulsief geweest was, had ik nu op mijn studio’tje gezeten om wat te blokken. Ik klaag dus zeker niet. Als ik ooit beroemd wil worden, zoek ik wel een andere manier.

 

Wat een mens trouwens al niet over heeft voor zijn eindwerk. Regisseur/acteur/cameraman Niels sprong zomaar in een afvalcontainer om er even later weer uit op te duiken met de melding dat er een spookrijder gesignaleerd was. Gelukkig voor hem was het de container met papier en karton… De andere containers roken iets minder fris.

 

In ieder geval ’t was leuk en als de regisseurs vinden dat het resultaat er mag zijn komt het filmpje op Youtube. Als ik het leuk vind, komt de link op deze blog.